Polish English French German Italian Russian
Jesteś tutaj: HomeNasza wieśHistoria

Historia

Rys historyczny

    

      Pierwsza wzmianka miejscowości Baranówka położonej w gminie Lubartów, woj. Lubelskie pojawiła się w 1564 r. jako Wola Nowa, a w 1603 r. zapisano ją Baranowa Wólka. Nazwa obecna została po raz pierwszy zapisana w 1674 r. a następnie w 1721 r. jako Baranowka. W 1801 r. na mapie widnieje Baranów (26 domów). W 1905 r. ponownie Baranówka; miała 43 domy i 451 mieszkańców, w 1921 r. w 52 domach mieszkało 347 osób. Tak pisano ją w 1964, 1972 r.

 

Czytaj więcej: Rys historyczny      Wieś Baranówka położona jest w dolinie rzeki Wieprz, na południe od Lubartowa. Od strony północno-wschodniej rozlegają się łany łąk dobiegające do rzeki Wieprz. Przez wieś biegnie kręta droga która została wybudowana w 1927 r. systemem gospodarczym z kamienia polnego. Od strony południowo-zachodniej za budynkami rozciąga się ogromna powierzchnia pół dobiegających do lasu, ziemia jest słabej klasy.

 

      Skąd wywodzi się nazwa wsi Baranówka nie jest nikomu do końca znana, informacje pozyskane pochodzą z przekazów ustnych z pokolenia na pokolenie od ludzi najstarszych i już obecnie nieżyjących.

 

      Prawdopodobnie nazwa pochodzi od nazwiska Baran Dziedzica gruntów pobliskich miejscowości w tym Baranówki, Łucki, Sernik, Trzcińca, Annoboru, Wandzia przypuszczalnie miało to miejsce około XVII wieku. Życzenie Dziedzica było takie aby po śmierci był pochowany na górze skąd zataczał się piękny widok na dolinę Wieprza między Łucką a Baranówką prawdopodobnie tak też się stało.

 

Czytaj więcej: Rys historyczny      W 1927 roku powstała Ochotnicza Straż Pożarna w tym też roku został wybudowany budynek strażacki w którym obecnie mieści się Sklep „GS” i świetlica.
     W 1991 r. nastąpiła telefonizacja wsi, pierwszy etap, kolejne nastąpiły w 1993 r., w tym też roku został wybudowany wodociąg, po długich staraniach i negocjacjach między zarządami Gminy Lubartów wiosną 1998 r. zapadła decyzja o budowie kanalizacji we wsi Baranówka. W 1999 r. zrealizowany został pierwszy etap budowy kanalizacji wraz z przyłączami, w 2000 r. zrealizowano dalszy ciąg, w 2002 r. kanalizacja została doprowadzona do ostatnich domów wsi Baranówka wybudowanych na działkach przy Trzcińcu. W 2007 r. wybudowano sieć gazociągowa wraz z doprowadzeniem przyłączy do poszczególnych domów. 
 
 
Klub Rolnika
 

Z KRONIKI KLUBU ROLNIKA W BARANÓWCE KTÓRĄ ZAŁOZYŁA PANI TERESA JEŻEWSKA W 1984 R.

 

     Wieś Baranówka liczyła około 235 mieszkańców. W miejscowości tej nie było żdnych instytucji. Do roku 1964 nie było tu żdnej placówki kulturalno – oświatowej. Dzieci uczęszczały do Szkoły Podstawowej w Łucce.

     W 1964 r. z inicjatywy młodzieży, Koła Gospodyń Wiejskich i Ochotniczej Straży Pożarnej powstał w Baranówce KLUB ROLNIKA zorganizowany w remizie OSP przez Gminną Spółdzielnię „Samopomoc Chłopską” w Łucce z siedzibą w Lubartowie.

     Pierwszą gospodynią Klubu była Anna Włoch, pełniąca te funkcję przez pewien okres.

     W tym czasie zorganizowany został w klubie PUNKT BIBLIOTECZNY.

     Następną gospodynią Klubu była Czesława Borzęcka, pełniąca tę funkcję przez kilka lat.

     Po odejściu tych dwóch pań kolejne gospodynie pracowały zaledwie po kilka miesięcy.

     W między czasie Klub był przez pewien okres nieczynny z powodu remontu i braku chętnych do pracy.

     Od 15.04.1981 roku funkcję gospodarza klubu pełniła pani Teresa Jeżewska. Pracę swoją rozpoczęła od dbałości o estetykę placówki, a następnie od systematycznych /raz w tygodniu/ zajęć z dziećmi, takich jak: czytanie i opowiadanie bajek, wyświetlanie przeźroczy, wycieczki, gry i zabawy towarzyskie, nauka piosenek i wierszyków, rysowanie i malowanie, przygotowywanie programów na Dzień Matki, Dzień Dziecka, Mikołaja, choinkę i.t.p.

     Drugą stałą formą były wystawy książek i prasy organizowane z okazji „Dni”, „Dekady”, spotkań autorskich i okolicznościowych uroczystości.

Stałą oprawą Klubu były gazetki i fotogazetki okolicznościowe. 

 

 

Czytaj więcej: Rys historyczny Czytaj więcej: Rys historyczny Czytaj więcej: Rys historyczny
Czytaj więcej: Rys historyczny Czytaj więcej: Rys historyczny Czytaj więcej: Rys historyczny
Czytaj więcej: Rys historyczny Czytaj więcej: Rys historyczny Czytaj więcej: Rys historyczny
Czytaj więcej: Rys historyczny   
 

 

KLUB ROLNIKA W BARANÓWCE ISTNIAŁ DO ROKU 1990.

 
 

Błogosławiony Ojciec Alfons Maria Mazurek

    

Czytaj więcej: Błogosławiony Ojciec Alfons Maria Mazurek

 

     O. Józef – Alfons Maria Mazurek – urodził się 1 marca 1891 r. w Baranówce, należącej wówczas do parafii św. Anny w Lubartowie. Był synem rolników Wojciecha i Marianny z Goździów. Jego metryka chrztu z 2 marca 1891 r., spisana w języku rosyjskim, znajduje się w archiwach lubartowskiej parafii św. Anny.

     Młody, 12-letni Józef, idąc w ślady swego stryja o. Bogumiła, który był karmelitą bosym, wstąpił do alumnatu tego Zgromadzenia w Wadowicach. Tam rozpoczął naukę w gimnazjum. Mieszkał w klasztorze, ale na zajęcia uczęszczał do Miejscowego Gimnazjum im. Marcina Jadowity. Oprócz nauki w szkole, chętnie służył każdego dnia do Mszy świętej.  Był pilnym uczniem i nie sprawiał problemów wychowawczych. Gimnazjum ukończył w 1908 r. W wolnych chwilach grał na fortepianie. W tym samym roku w klasztorze Karmelitów Bosych w Czernej przywdział habit zakonny, a rok później w Krakowie – złożył śluby czasowe, zaś 8 września 1912 r. śluby uroczyste. W latach 1910 – 13 w Wadowicach studiował filozofię, a następnie w Krakowie teologie. Wybuch I wojny światowej zakłócił naukę br. Alfonsa. Klasztor w Krakowie zajęli Austriacy, zakonnicy zmuszeni byli wrócić do Wadowic. 30 września 1914 r. br. Alfons  wyjechał do Linzu, a dwa lata później do Wiednia. 16 sierpnia 1916 r. w Wiedniu otrzymał święcenia kapłańskie. Już w 10 dni później, w odpust św. Anny, o. Alfons odprawił prymicyjna Mszę św. w lubartowskiej farze. W 1918 r. został magistrem kleryków i lektorem w Krakowie. We wrześniu 1920 r. został prefektem i nauczycielem w Małym Seminarium Duchownym w Wadowicach. Od 1930 r. sprawował funkcję przeora w Czernej, gdzie pracował aż do śmierci męczeńskiej. Czerna była dla o. Alfonsa miejscem szczególnym. Okazał się tu świetnym organizatorem i wprowadzał nowinki techniczne. Na przyklasztornym wzgórzu urządził tarasowy ogród warzywny, na rzece Eliaszówce zbudował elektrownię wodną, doprowadził do klasztoru bieżącą wodę. Mimo rozlicznych zajęć, zawsze miał czas na comiesięczne konferencje dla członków bractwa szkaplerznego, rekolekcje dla zgromadzeń zakonnych, spowiadanie karmelitanek w Krakowie. Był też wizytatorem III zakonu karmelitańskiego. Z wybuchem II wojny światowej Czerna należała do Generalnego Gubernatorstwa. Mimo okupacji, zajęcia w klasztorze odbywały się bez przeszkód, przyjmowano nowicjuszy, tu przybyli także klerycy z Krakowa. Przeor traktował wojnę jako okres przejściowy.

     Późną wiosną w 1944 r. Niemcy rozpoczęli budowę okopów i umocnień w rejonie Czernej. Do pracy zmuszali miejscową ludność i mówili , że armia niemiecka będzie bronić Polski i Kościoła przed inwazją bolszewicką. Zakonnicy byli zwolnieni z przymusowych prac, ale tylko do sierpnia 1944 r. Bojówki niemieckie, nim zjawiły się w klasztorze, dokonały mordu na kilku mieszkańcach okolicznych wsi. Po rewizji klasztoru Niemcy polecili zakonnikom i o. Alfonsowi, by udali się do punktu zbornego w Czernej. Stąd  wraz z cywilami szli w kierunku Krzeszowic. Po pewnym czasie zmuszono Przeora, by wsiadł do samochodu, który z nim odjechał. Według naocznych świadków, ojciec Alfons został wyrzucony na łąkę i rozkazano mu iść przed siebie. Jeden z Niemców kopną go, a gdy się odwrócił, strzelano do niego. Gdy upadł inny żołnierz wrzucił do jego otwartych ust ziemię z kretowiska. Ciało miało być odwiezione na cmentarz w Rudawie, ale jeden ze współbraci zakonnych wystarał się, aby jego złożono na cmentarzu przyklasztornym w Czernej. 29 sierpnia, o zmierzchu, odbył się pogrzeb. Umiłowany przeor spoczął obok zamordowanego nowicjusza, którego kilka dni wcześniej odprowadził na cmentarz… Na łące w Nawojowej Górze, w miejscu męczeństwa o. Alfonsa stoi dziś pomnik upamiętniający jego męczeńską śmierć.

     Już w 1945 r. ukazała się pierwsza biografia o. Mazurka, zatytułowana Ofiara zbrodni. Na korytarzu klasztoru w Czernej umieszczono portret przeora  spod Lubartowa. 26 lipca 1976 r. przy pomniku odprawiono Msze św. upamiętniająca śmierć o. Alfonsa. W Nawojowej Górze wybudowano kościół, który konsekrował kard. Franciszek Macharski. W miejscu męczeństwa o. Alfonsa często modlono się o jego beatyfikację. O. Józef – Alfons Maria Mazurek został wyniesiony na ołtarze wraz ze 108 męczennikami przez Jana Pawła II 13 czerwca 1999 r. trzy dni później Ojciec Święty w Wadowicach powiedział: „ 27 sierpnia przypada 100. rocznica konsekracji kościoła pw. św. Józefa przy klasztorze ufundowanym przez św. Rafała Kalinowskiego. Cieszę się, że dane mi było beatyfikowałć o. Alfonsa Marię Mazurka który był wychowankiem, a potem zasłużonym wychowawca przyklasztornym niższym seminarium. Ze czcią  klękam u jego relikwii, które spoczywają w kościele św. Józefa na Górce i dziękuję Bogu za dar życia, męczeństwa i świętości tego wielkiego zakonnika”.